W jakim stopniu gwint śrubowy można nazwać gwintem drobnozwojowym? Zdefiniujmy to w ten sposób: tak zwany gwint grubozwojowy można zdefiniować jako gwint standardowy; natomiast gwint drobnozwojowy jest względny w stosunku do gwintu grubozwojowego. Przy tej samej średnicy nominalnej liczba zębów na cal zmienia się, co oznacza inny skok. Gwint grubozwojowy ma większy skok, a gwint drobnozwojowy – mniejszy. Tak zwany gwint grubozwojowy odnosi się w rzeczywistości do gwintów standardowych. Bez specjalnych instrukcji, śruby ze stali nierdzewnej i inne elementy złączne, które zazwyczaj kupujemy, są gwintami grubozwojowymi.
Wkręty z gwintem grubozwojnym charakteryzują się wysoką wytrzymałością, dobrą wymiennością i porównywalnymi standardami. Ogólnie rzecz biorąc, gwint grubozwojowy powinien być optymalnym wyborem. W porównaniu z gwintami drobnozwojowymi, ze względu na duży skok i kąt gwintu, samohamowność jest słaba. W środowiskach narażonych na wibracje konieczne jest zastosowanie podkładek zabezpieczających, zabezpieczeń samohamownych itp. Zaletą jest łatwość demontażu i montażu, a standardowe elementy są kompletne i łatwo wymienne. Podczas oznaczania gwintu grubozwojowego nie ma potrzeby oznaczania skoku, takiego jak M8, M12-6H, M16-7H itp., stosowanych głównie do gwintów łączących.
Gwinty drobnozębne i grubozębne są dokładnym przeciwieństwem i zostały zaprojektowane w celu uzupełnienia specjalnych wymagań użytkowych, których nie mogą spełnić gwinty grubozębne. Gwinty drobnozębne również mają szereg podziałek, a podziałka drobnych zębów jest mniejsza. Dlatego ich właściwości sprzyjają samohamowności, zapobiegają luzowaniu i mają większą liczbę zębów, co może zmniejszyć przecieki i zapewnić efekt uszczelnienia. W niektórych zastosowaniach precyzyjnych śruby ze stali nierdzewnej z drobnymi zębami są wygodniejsze do precyzyjnej kontroli i regulacji.
Wadą jest stosunkowo niska wytrzymałość na rozciąganie i wytrzymałość w porównaniu z gwintami o grubych zębach, a także podatność gwintu na uszkodzenia. Nie zaleca się wielokrotnego demontażu i montażu. Dołączone nakrętki i inne elementy złączne mogą być równie dokładne, z niewielkimi błędami wymiarowymi, które mogą łatwo spowodować jednoczesne uszkodzenie śrub i nakrętek. Gwint drobnozwojowy jest stosowany głównie w metrycznych elementach rurowych w układach hydraulicznych, mechanicznych częściach przekładni, cienkościennych częściach o niewystarczającej wytrzymałości, częściach wewnętrznych o ograniczonej przestrzeni oraz wałach o wysokich wymaganiach samohamownych. Podczas oznaczania gwintu drobnozwojowego należy zaznaczyć skok, aby wskazać różnicę w stosunku do gwintu grubozwojowego.
Do mocowania używa się śrub zarówno z gwintem grubym, jak i drobnym.
Śruby z drobnym uzębieniem są zazwyczaj stosowane do mocowania elementów cienkościennych oraz elementów wymagających wysokiej odporności na drgania. Gwint drobnozwojowy charakteryzuje się dobrą samohamownością, a co za tym idzie, wysoką odpornością na drgania i luzowanie. Jednakże, ze względu na niewielką głębokość zębów gwintu, wytrzymałość na większe siły rozciągające jest gorsza niż w przypadku gwintu grubozwojowego.
Jeśli nie zostaną podjęte żadne środki zapobiegające luzowaniu, efekt zapobiegający luzowaniu się gwintu drobnozwojowego jest lepszy niż gwintu grubozwojowego i jest on na ogół stosowany w przypadku części o cienkich ściankach i części wymagających dużej odporności na wibracje.
Śruby z gwintem drobnozwojowym mają więcej zalet podczas regulacji. Wadą gwintu drobnozwojowego jest to, że nie nadaje się do stosowania w materiałach o zbyt grubej tkance i niskiej wytrzymałości. Zbyt duża siła dokręcania może powodować zsuwanie się gwintu.
Czas publikacji: 19 maja 2023 r.
